Μέσα από το περιεχόμενο των ποιημάτων του βιβλίου ξεπηδάει η αγωνία του ανθρώπου και η ύστατη προσπάθειά του να σωθεί από τα λάθη του – από τα φονικά σύνεργα του θανάτου που ο ίδιος έφτιασε με τα ίδια του τα χέρια.
Βγάζει «κραυγές αγωνίας», γιατί αντιλαμβάνεται ότι έφτασε σε δυσχερέστατη θέση και ότι τον περιμένει η καταστροφή, ο όλεθρος, ο θάνατος, η εξαφάνισή του από το πρόσωπο της γης, εάν δε σταματήσει να είναι απερίσκεπτος και εάν δεν αποβάλει τη μανία της αυτοκαταστροφής. Στο τέλος παρηγορείται, γιατί βλέπει στο βάθος του σκοτεινού τούνελ ελπίδας φως για σωσμό. Αντιλαμβάνεται ότι δε χάθηκαν όλα. Ότι ο άνθρωπος μπορεί να σωθεί, αρκεί να το θελήσει. Αρκεί να το πάρει απόφαση εγκαίρως, πριν είναι ολότελα αργά…
Ποίηση – Αθήνα 2006
